قضات را « 1 » ولايت آن به حكم اجازت شرع حاصل - نوّاب را باعث باشد ، و بتقديم احتياط در صحت عقد انكحه - كه آيات بر آن مبنى است و از اصحاب « 2 » شريعت در اغتنا « 3 » بدان نصوص صادر - وصايت بليغ نمايد « 4 » ، و بگويد تا ( باستقصا بر « 5 » ) صداق ايشان صدق عنايت مصروف دارند ، و بحسن كفايت در طلب ( كفاه آن « 6 » ) اجتهاد نمايند ، ( و ان يكونوا « 7 » ) فقراء يغنيهم « 8 » اللّه من فضله و الله واسع عليم « 9 » . و مىفرماييم كه « 10 » بر كار گرفتن نامهاى حكمى كه از قضات اسلام به او رسد ( و بعد از « 11 » ) تحرز از مواقع شبهت ( معترض داند ، و عذرگو نباشد « 12 » ) نه عيب جوى ، و سائر معايب باشد نه مظهر مثالب ، كه المؤمن يطلب المعاذير و المنافق يطلب العثرات ، و در نقل شهادات عقل و علم را امام سازد ، و بىموجبى « 13 » قوى بر نقض عقد سجلات « 14 » و ابطال احكام حكام اقدام ننمايد ، و تا امكان تأويلى و شايبهء حفى « 15 » يابد ( و تقرير آن « 16 » ) بوجهى از وجوه صورت ببندد « 17 » در امضاء و تنفيذ « 18 » آن كوشد ، اما اگر وضوح بطلان آن ، تأويل را ( محلى و عذر را مجالى « 19 » ) نگذاشته باشد و موافقت آن بمخالفت اجماع امت و خرق مصلحت خلق ادا خواهد كرد رعايت جانب حق تقديم بايد داشت ، فالحق احق ان يتبع . و مىفرماييم تا در صيانت امانتى كه به او « 20 » سپارند از ( حجج وصايا « 21 » ) و مصالحات و قبالهاى اقرارى و نامه‌هاى قرارى مبالغتى « 22 » عظيم تقديم كند ، و در حفظ آن وديعت « 23 » بر مقتضى شريعت مجتهد باشد ، و از نظر و تصرف ( با استحقاق « 24 » )

--> ( 1 ) و قضات . ( 2 ) صاحب . ( 3 ) ظ ، اعتناء . ( 4 ) كند . ( 5 ) با استقصاى ( ظ ، باستقضاى ) . ( 6 ) آفات ( ظ ، كفات آنان ) . ( 7 ) ان يكون . ( 8 ) يغنهم . ( 9 ) العليم . ( 10 ) تا . ( 11 ) بعد . ( 12 ) و مفترض دارد و عذرگو نباشد ( ظ ، مفترض داند و عذرگوى باشد ) . ( 13 ) موجب . ( 14 ) ضا ، قضات . ( 15 ) ظ ، حقى . ( 16 ) و تقريب . ( 17 ) ظ ، بندد . ( 18 ) و تنفيض . ( 19 ) مجالى حكم را محلى . ( 20 ) به دو . ( 21 ) حج و وصايا . ( 22 ) مبالغت . ( 23 ) سا . ( 24 ) نامستحقان .